جواد اسدیان

درِ خانۀ خندان­خردی قفل است

خانه ای دور     پشت کوه های بلند سال ها

پای اکنونی     خسته و سست است

با کلیدی در مشت

من اینجا مانده

                پشتِ حضور

در دورادستم