جواد اسدیان

پاییز روزگار وُ

قطره های باران

می چرخند گرداگردِ دایرۀ بستۀ آب

تا بی نهایتِ رام

پاییزتماشایی ام

برگ ریز سبزای خود

بر خاک وُ بر هیچ