جواد اسدیان

وزن و قافیه دامی ست در شعر که شاعر را در سطح می ‌گذارد. سراینده از آنجا که متأثر از وزن و بویژه قافیه، یعنی، متأثر از فن و صنعت است، بسا که از دریافتِ " آنِِ " شعری غافل می ‌ماند. شعر مقفی، راهِ به ژرفا را مسدود می ‌کند. خواننده، وزن و قافیه را می ­نیوشد و می ‌بیند و می ‌پندارد شعر می ‌فهمد.

وزن و قافیه، او را آلودۀ عادت می ‌کند و واژه را نیز از مرتبتِ اعلای خود فرود می ­آورد. از این است که وزن و قافیه، آنگاه که تحمیلی بر شعر است،  سنت پرور و سنت گراست.

معدودی از شاعران قافیه پرداز هستند که مانند حافظِ بزرگ، وزن و قافیه در شعرشان حضوری نامرئی دارند. خواننده، تنها شعر را درمی ­یابد و وزن و قافیه را در سایه روشن ذهن احساس می کند. در شعر حافظ، وزن و قافیه، شناسۀ شعر نیستند، بلکه اموری عَرضی و ثانوی هستند و واژه نیز، در جایگاه والا و اهورایی خود قرار دارد.