جواد اسدیان

درِ خانۀ خندان­خردی قفل است

خانه ای دور     پشت کوه های بلند سال ها

پای اکنونی     خسته و سست است

با کلیدی در مشت

من اینجا مانده

                پشتِ حضور

در دورادستم

                                                                                    جواد اسدیان

نفرت می کند شرفِ شعر از بردن نام ناکسان

اگر چه روز این روزگار مثل شب سیاه ست

وین خورشیدِ من     غرقه در خانۀ غروب    

                                                  پنهان می شود  

پرهیز می کند این شعر

از غلتیدن در واژه خون خود    

شیون می کند از پژمردن در گلستانِ زیر خاکستر

از فسوسا دریغاهای سینه سوز     خلیده در ژرفای هر نگاه

از افتادن در سایه

از سکوت     در دامچاله های پشت رنگ

                                                 نیرنگ

               وحشت می کند

این شعرِ افتاده در دور     در غربت

از دور     از غربت

اگر چه می تپد نبضِ خاطر     بی قرار درتب

فانوس های ستاره     آخته از سقفِ بلند شب

می سوزند در صحاری تاریکی و کژدم

چونان تنور گداختۀ واژه در برهوتِ خار وُ سراب

غرور این شعر

دوری می کند از نام ناکسان

اگر چه روزِ این روزگار سیاه ست

 در غربتِ غروب وُ

 در لخته های سردِ یاد

                                                                                    جواد اسدیان

سایه هایی که تا به لاهوت قد برمی کشند

می ربایند مرا از من     در شب

وَ من می جویم    

                 می جویم    

وَ می خوانم مرا

با واژگانی تاول زده وُ تار    

                              در دهانی تاریک…