جواد اسدیان

برگ      زرداسرخ

در گهوارۀ باد     تاب می خورد

و بر ساقه

زخمی گره در گره

بر خاطره ای سوخته     خشکیده است

                                                                                         جواد اسدیان

بی کرانه شادم از کلام

که آبستن واژه های تازه و نوست

می ریزد از قلم

که رامِ دست زیبایی و جستجو ست

تازه از عطر اسطوره و فرهنگ

بر آن کتاب     تذهیبی خوش رنگ و بوست

دست افشانم از نقش این پرده

 آویزه از دیوار

شادمانه رنگ آبی ذهن را

می کند تا جاودانه تکرار

بی کرانه شادم از کلام

که هر آینه     می زاید از خود

در بستر زمانه کودکان بسیار