جواد اسدیان

 بر حضور خود تار تنیده ست    

پر از خاطره ‌های گم   

این عکس     در سکوت خویش   

فرتوتی در اینسوی فرتور

کسی که در زاویه های خیال مرده ست

بسیار رفته و سوده در این جای    در این قاب

و به چیزی مهجور هم     بر این بساط

                                            آری

خندیده ست

جویای پرسشی شاید بوده ست

و در غباردود سالیان     حال بر دیوار    

شنگرفِ شگفتا     بر خود     

باری     شده ست

چون خاکستر فصول بر زمینِ خشکیده

تار تنیده ست بر این عکس

این کس    

که خاموش و مات

 خسته   

       در آینه است

                                                                                    جوزپه اونگارتی

                                                                        برگردان: جواد اسدیان

تارمی ای از باد

تا تکیه گاهی باشد امشب

برای اندوه من

ورسا Versa 22 ماه مه 1916

                                                                                فدریکو گارسیا لورکا

                                                                  برگردان:   جواد اسدیان

                                                                                         جواد اسدیان

در ساحتِ یک شب بارانی

ایستاده ام بر ایوان

کنار گل های خیس شمعدانی

آنجا که خوابِ ستاره های سرخ فروغ را

در تیراژۀ کلامی سرخ

                          تعبیر می کردی

سکوت

شب را مهربان کرده ست و همدم یکرنگی

صدای سکوت را می شنوم     من

که از درون یک قطره می افتد  

گسترده می شود بر خاک

و بوی خاک     در انتهای این شبِ بلند

بیاد می آوَرَدم

که بی نام تو     این منظر مبسوط    

تنهاتر از

          تنهاتر است

                                                                                       جواد اسدیان

واژه ای در دایره­ های تسلیم و سلام

              می ­چرخد   

از این دست     قلم