جواد اسدیان

در خلسۀ رنگ

روز     غروب می کند

و ماه     ماهِ رقیب

به دیدار پیکرت     برمی آید

                                                                                         جواد اسدیان

پس از تو

هر دم     از نامت سرشار می ­شود    

و تو را کم دارد     باز

                          این دم

                                                                                         جواد اسدیان

پیکره­ های خلاصه و محتضر

                                 در لفافۀ دود

و مژده ای مرده

که تاب می خورد گردِ میدان و

غرق می ­شود در مرداب تنهایی و

                                      آه

                                                                                        جواد اسدیان 

سنگ سیاهِ عادت

در منظر تاریک چشم

و پندارهایی که     تابوتِ تن می ­شوند