جواد اسدیان

زبانی از سنگ و

اندیشه ­ای از نیرنگ

و آغوش گشادۀ وهم و

                          آه

 تنگنا و

          تریاک و

آتشی مرده     در گورستان این تن ها

                                                                                         جواد اسدیان

راه به دروازه ها     نه

به همیشه و عادت می رسید

به میدانی فراخ و انبوهِ جمعیتی

          به شرمساری

ایستاده      آکنده از غبار

چونان گورکنی     بر سر گور خویش